با وزیر ارشاد !

 

با وزير ارشاد….


 

پس پريشب سر شام


از زنم پرسيدم:


– ‌با وزير ارشاد


مي‌شود شوخي كرد؟!


مي‌شود در نمايشگاهي

 
داخل يك غرفه

 
عكسي آويخت از او؟


توي يك دستش قيچي


توي دست دگرش

 
ذره‌بيني سترگ!


و كمي پايين‌تر


زير آن عكس نوشت:


«ماجراجوي بزرگ»!


بعد هم، منتظر

 
پاي آن غرفه نشست


تا بيايد

 
و ببيند

 
و بخندد


و بگويد:


كه چه طرحي شده است!


-‌ طنز يعني اين!


هم لطيف، هم شيرين


مرحبا، آفرين!


و سپس

 
توي غرفه بنشيند قدري 


چاي داغي بخورد


با تو عكسي گيرد


و به لبخند مليح


درِ گوشت گويد:


– ‌بعد از اين، شوخي بي‌شوخي!


و تو آن لحظه به خود خواهي گفت:


-‌ طنز سالم در اين ملك

 
چه ارجي دارد!


توي اين حالت خوش

 
غوطه‌ور مي‌گشتم


كه زنم جيغ كشيد!


به گمانم كه گرفتار توهم شده بود!


بي‌جهت هول نمود!


رشته افكارم


پاره شد، ريخت زمين!


آخ از دست زنم


بي‌مروت نگذاشت


تا ببينم كه وزير ارشاد


– ‌صاحب علم و سواد -‌


– ‌مالك كاغذ و خودكار و مداد-‌


توي آن غرفه تنگ


به من خالق اشعار قشنگ


صله‌اي، هديه‌اي، چيزي داد؟!


…….


واي از دست زنم!


«بچه نايين»  
 
    
 |  سال شانزدهم |  مجله شماره ۵۶۷
هفته نامه گل آقا

 

 

این نوشته در حافظ ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


*